«Ελεημοσύνη είναι… να φλέγεται η καρδιά σου σπλαχνικά, για όλη την έμψυχη -λογική και άλογη- Δημιουργία του Θεού!…» [ 1 ]
«Κύριε, ελέησον… μητέρα, ελέησον… φίλε, ελέησον… ζωάκι, ελέησον… πουλάκι, ελέησον… λουλουδάκι, ελέησον… χορταράκι, ελέησον… Όλα τα όντα σ’ όλους τους κόσμους, ελεήστε… ελεήστε… ελεήστε…»! (Από σύγγραμμα του μεγάλου Σέρβου Ομολογητού της Πίστης, Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς: +1979)
Η 3η Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής έχει οριστεί από την Μάννα-Εκκλησία ως “Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως”. Εορτή που σηματοδοτεί το μέσο του νηστευτικού ‘μαραθωνίου’ των πιστών, και τίθεται σε προσκύνηση ο Τίμιος Σταυρός του Χριστού, υπενθυμίζοντας την ‘σταύρωση των παθών’ μας. Ως σύμβολο ακατανίκητης δύναμης και εξουσίας κατά των δαιμόνων, ο Πανάγιος Σταυρός, μας παρηγορεί… ώστε να προσβλέπουμε στην Χάρη Του, για να συνεχίσουμε ενθαρρυμένοι και να τελειώσουμε νικηφόρα τον αγώνα μας!
Κάθε φορά που ατενίζουμε και προσκυνούμε, ως Χριστολάτρες, τον Τίμιο Σταυρό -ένα φρικτό σύμβολο ατιμωτικού θανάτου!- συνειρμοί Αναστάσιμης χαράς, αγαλλίασης κι’ ευγνωμοσύνης προς την “Σταυρωμένη Παναγάπη” κατακλύζουν τις ψυχές μας! Γιατί ο Πανάγιος Σταυρός… πάντα μας θυμίζει την αδιανόητη ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ και το αμέτρητο ΕΛΕΟΣ που μας χαρίστηκε, χωρίς να το αξίζουμε [ 2 ] ως έκπτωτοι από την Πατρική Του Αγάπη! Μια εύσπλαχνη ‘βροχή’ Σταυρικού Ελέους… από τον “Πατέρα των οικτιρμών”, ως σπλαχνική απόρροια της Σταυρικής θυσίας του Μονογενούς Υιού Του και Θεού μας, αφράτεψε παράδοξα την σκληρυμένη ‘γη’ των καρδιών μας!
Η θεία Ευσπλαχνία δεν έπαψε ποτέ, από καταβολής κόσμου, να διαχέεται ευεργετικά, ως χρηστότητα και ευλογία [ 3 ] προς όλη την λογική και άλογη κτίση του Θεού. Ωστόσο, η μεγαλύτερη έκλυση σπλαχνικού Ελέους άρχισε να απορρέει από τον Τίμιο Σταυρό… όταν σταυρώθηκε εκούσια πάνω σ’ αυτόν η Χριστώνυμη Παναγάπη…! Έχοντας, λοιπόν, Ελεηθεί αναξιοκρατικά… από τα “σπλάχνα οικτιρμών” του Ουράνιου Πατέρα μας, χρεωστούμε κι’ εμείς να ‘μετακυλίουμε’ πάντοτε το ίδιο σπλαχνικό έλεος… προς κάθε έμψυχο πλάσμα, με το οποίο αλληλο-περιχωρούμεθα κι’ αλληλο-επιδρούμε. Μια ενδεχόμενη παύση αυτής της ‘μετακύλισης’, σε άλλα ενδεή πλάσματα, της σπλαχνικής Ελεημοσύνης που λάβαμε δωρεάν από την θεϊκή Αγαθότητα, μας καθιστά υπόλογους αγνωμοσύνης και ασπλαχνίας… στο Κριτήριο του Θεού! [ 4 ]
Η εκούσια Σταύρωση του Θεανθρώπου Κυρίου μας, ανέβλυσε σπλαχνικά το Μέγα Έλεος… που, έκτοτε, διαχέεται δωρεάν σε ολόκληρη την Κτίση. Το σπλαχνικό Έλεος της Σταυρωμένης Αγάπης απορροφάται άπληστα, ως Ύδωρ Ζων… από κάθε θνησιγενή ψυχή διψώσα! Και όταν αυτή η ψυχή ξεδιψάσει και ζωογονηθεί, ‘μετακυλίει’ την “ζώσα δροσιά” του σπλαχνικού Ελέους που έλαβε, σε άλλες ‘διψασμένες για Έλεος’ ψυχές, που με νοσταλγική προσδοκία περιμένουν να ζωογονηθούν κι’ αυτές… και να το ‘μετακυλίσουν’ περαιτέρω. Όποια ψυχή καλλιεργεί ταπεινά, μέσα της, την επίγνωση ότι έχει Ελεηθεί… σκανδαλωδώς από τον Πλάστη, είναι αδύνατο να μην σπλαχνίζεται και τα ομοιοπαθή της όντα! Κι’ όποιος δεν ‘μελετάει’ με ευγνώμονα ενθύμηση ότι είναι Ελεημένος από τον Θεό… ‘κατρακυλάει’ σε αγνωμοσύνη κι’ ασπλαχνία!
Απορροφώντας η ψυχή μας λυτρωτικά το σπλαχνικό Έλεος που απορρέει από τον Σταυρό του Χριστού… κι’ ενσωματώνοντάς το σωτήρια επάνω της, αν είναι ευγνώμων και έντιμη… επείγεται αμέσως να το ‘μετακυλίσει’ ευεργετικά προς άλλα ‘στερημένα’ όντα, όπου κι’ αν βρίσκονται! Γι’ αυτό, οι Άγιοι Πατέρες μας παρακινούν επίμονα σε μια ‘συστηματική καλλιέργεια’ της σπλαχνικής Ελεημοσύνης… και σε διασπορά της παντού τριγύρω μας! Γιατί, η καλλιέργεια της Ελεημονητικής Αρετής… είναι η πιο απολαυστική ‘αδολεσχία’ κάθε σπλαχνικής καρδιάς! Κάθε ψυχής που ανακάλυψε εμπειρικά την μεταφυσική υπεραξία της ευσπλαχνίας… και την επιμελείται φιλόπονα, ώστε να την ‘εξακτινώνει’ όπου χρεία γύρω της, σε άλλες ενδεείς ψυχούλες.
Η ‘σπλαχνική’ διάθεση της ψυχής μας, δεν αποτελεί μια ‘εξαίρεση’ στην ανθρωπολογική μας φύση. Είναι μια ‘κατασκευαστική προδιαγραφή’ με την οποία -εν μέσω άλλων ομοιοτήτων- πλαστουργηθήκαμε (Γεν. 1, 26) «κατ’ εικόνα και ομοίωση» του σπλαχνικού Θεού! Είμαστε ‘προγραμματισμένοι’ να μπορούμε (αν θέλουμε) να περιχωρούμεθα σπλαχνικά με όλα τα άλλα όντα, λογικά και άλογα! Με την σφραγίδα του σπλαχνικού Θεού πάνω στην φύση μας, οι λογικές ψυχές μας θα έπρεπε να ενεργούν με αυτονόητη σπλαχνική διάθεση! Έτσι, δεν θα χρειαζόμασταν ποτέ ειδική ‘έκκληση’ (παράκληση) για έκλυση (πρόκληση) σπλαχνικής ανταπόκρισης, προς όλα τα έμψυχα όντα της θεϊκής κτίσης που υποφέρουν… πένονται… και δυστυχούν… τριγύρω μας!
Μπορεί το γονιδιακό μας υπόβαθρο να μην περιλαμβάνει το ιδίωμα της ‘σπλαχνικής καρδιάς’ και ίσως να μην έχουμε διδαχθεί ποτέ στο οικογενειακό ή το εκπαιδευτικό μας περιβάλλον, για την θεοπρεπή φύση του ‘σπλαχνικού ελέους’…! Ωστόσο, αν δεν έχουμε αισθανθεί ποτέ κάποια ‘έλξη’ προς αυτό… σημαίνει ότι είμαστε εντελώς άγευστοι από τον γλυκασμό και την χαρά που αυτό μπορεί να παράξει! Η δυνητική ‘ασπλαχνία της καρδιάς’ μας μπορεί και πρέπει, με την Χάρη του Θεού, να θεραπευθεί! Αν η καρδιά μας αγωνίζεται να ανταποκρίνεται συμπαθητικά σε ‘έκκλήσεις’ ψυχών αναγκεμένων… τότε ο Χριστός μας ανταμείβει γι’ αυτό, εκλύοντας εντός μας σπλαχνικό γλυκασμό, που κάνει την καρδιά μας παράδεισο… και θεραπεύει την ασπλαγχνία μας!
«Εσκόρπισεν… έδωκε τοις πένησιν, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα του αιώνος…» (ψαλμ. 111, 9)!
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Σκόρπισε τον πλούτο του, ελεώντας τους φτωχούς… γι’ αυτό και η δικαιοσύνη του παραμένει άφθαρτη στην αιωνιότητα.
Οι ψυχές μας, μεταπτωτικά, νοσούν ανίατα… και μαζί με άπειρες άλλες ‘απώλειες’ που έχουμε υποστεί, απωλέσαμε και την ‘σπλαχνική καρδιά’ της προπτωτικής μας φύσης. Έτσι, ο Ουράνιος Πατέρας μας, προκειμένου να μας θεραπεύσει από την ‘αρρώστια της σκληροκαρδίας’, μας προσκαλεί (μέσω των αναγκεμένων ανθρώπων) σε σπλαχνική ανταπόκριση! Γιατί, κάθε φορά που δεχόμαστε μια έκκληση για ‘αιμοδοτική’ μας εισφορά προς ‘αφαιματωμένα’ πλάσματα… η ευαισθησία της καρδιάς μας υπόκειται σε διερευνητικό έλεγχο! Ο Κύριος ‘θερμομετρεί’ την αυθόρμητη σπλαχνική ζεστασιά ή την άσπλαχνη παγωνιά της καρδιάς μας (των εκκληθέντων σε βοήθεια), έναντι κάθε είδους περιρρέουσας ανάγκης ή δυστυχίας… εκείνων που ‘χτυπούν την πόρτα’ μας!
Οι Αγιογραφικές αναφορές της Πίστης μας στην λυτρωτική δύναμη του σπλαχνικού Ελέους, που εκπηγάζει από τον Θεό και ποτίζει θεραπευτικά όλη την (λογική και άλογη) κτίση, είναι πολλές και διάσπαρτες μέσα στην Βίβλο! Υπαινικτικά, αλλά προφανώς αποκαλυπτικά… μαθαίνουμε ότι, το Έλεος της Σταυρωμένης Αγάπης ανοίγει διαύλους σπλαχνικής ελεημοσύνης προς όλους τους κόσμους… και προς όλα τα όντα… παντού μέσα στην συμπαντική κτίση του Θεού! Γιατί όλα τα όντα είναι διψασμένα για σπλαχνικό Έλεος: οι νεκροί και λησμονημένοι… οι ζωντανοί και βασανισμένοι… οι εθισμένοι (στα πάθη) κι’ απελπισμένοι… οι άστεγοι κι’ αναγκεμένοι… οι γυμνοί και πεινασμένοι… οι ευτελείς και καταφρονεμένοι… οι άρρωστοι και πονεμένοι… οι γέροντες κι’ εγκαταλειμένοι… οι ψυχορραγούντες και τρομοκρατημένοι… όλοι… παντού…!
«ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ… εκ θανάτου ρύεται τον άνθρωπον, και ουκ εά αυτόν εισελθείν εις το σκότος…» (Τωβίτ: 4, 10)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Η Ελεημοσύνη σώζει από θάνατο τον ελεήμονα άνθρωπο, και δεν τον αφήνει απροστάτευτο, ώστε να τον καταπιεί το αιώνιο σκοτάδι…
Όταν ο σπλαχνικός Θεός μας βούλεται να ελεήσει μια ψυχή αναγκεμένη, που Τον επικαλείται με απόγνωση… δεν σπεύδει -μολονότι μπορεί- να την ευεργετήσει κατευθείαν, εκ των Ιδίων Του υπεραφθόνων αγαθών, ώστε να καθίσταται περιττή κι’ αχρείαστη κάθε άλλη ανθρώπινη συνδρομή. Ευδοκεί να διεκπεραιώνει τις ευεργεσίες Του προς τα αναγκεμένα πλάσματά Του, με διαμεσολάβηση, ώστε να μας δίνει ευκαιρίες σπλαχνικής αλληλεπίδρασης…! Μέσα από την ‘σπλαχνική αγωγή’ (που συνιστά ένα ‘θεραπευτικό σχήμα’ θεοπρεπούς θεραπευσιμότητας των ψυχών μας) ένα δραστικότατο φάρμακο θεοειδούς θεραπευτικής όλων των παθών -και ειδικά της ασπλαχνίας μας- θεραπεύει πνευματικά τις ψυχές και όσων ελεούνται… και όσων ελεούν…!
«Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου από παντός πτωχού… και ου μη αποστραφή από σου το πρόσωπον του Θεού!» (Τωβίτ: 4, 7).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Μην γυρίσεις περιφρονητικά το πρόσωπό σου από κάθε φτωχό που σου ζητά βοήθεια, και ο Θεός δεν θα αποστρέψει το δικό Του πρόσωπο από την αντίστοιχη δική σου (μεταφυσική) ανάγκη…
Είναι θέμα ‘επενδυτικής διορατικότητας’…! Αν στον καιρό της ‘σποράς’ (όταν καλούμεθα από αναγκεμένα πλάσματα σε σπλαχνική αρωγή…) εμείς “σπείρουμε επ’ ευλογίαις” [ 5 ] -ελεούμε δηλ. μεγαλόψυχα- “επ’ ευλογίαις” και θα “θερίσουμε” -θα ελεηθούμε δηλ. ανταποδοτικά- όταν έρθει ο καιρός του ‘θερισμού’, της Κρίσης του Θεού, κατά την Δευτέρα Παρουσία Του! Με αυτόν τον τρόπο (την “επ’ ευλογίαις” ελεημονητική μας ‘σπορά’…) η ψυχή μας καθίσταται ‘ταμιευτήριο’ απροσμέτρητου επουράνιου θησαυρισμού…! Αν, όμως, η ελεημονητική ‘σπορά’ μας είναι μικρόψυχη και φειδωλή, κατά το “σπείρειν φειδομένως” (ελεώντας ‘τσιγγούνικα’…), τότε “φειδομένως” θα θερίσουμε (θα ελεηθούμε ‘τσιγγούνικα’), αντιλαμβάνοντας ό,τι σπείραμε…!
«Οδός ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ… ευρήσει παρά τω Θεώ ζωήν και δόξαν!…»(Παροιμ. Σολομ. 21, 21)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο δρόμος της Ελεημονητικής Αρετής, οδηγεί τον άνθρωπο σε μια ζωή ατελεύτητης χαράς και αιώνιας δόξας, κοντά στον Θεό…
Μια, τυχόν, αδιάφορη παράκαμψη… ή, ακόμα χειρότερα, άσπλαχνη και παγερή περιφρόνηση κάθε έκκλησης Ελεημονητικής… δεν συνιστά κάτι που τελειώνει εκεί, στην συμπεριφορική μας ασπλαχνία. Υπάρχουν πνευματικές προεκτάσεις και μεταφυσικές συνέπειες αυτής της στάσεώς μας. Επειδή, με κάθε πρόσκληση σε σπλαχνική ελεημοσύνη… που μας απευθύνει, μέσω των αναγκεμένων λογικών πλασμάτων Του, ο «ερευνών καρδίας και νεφρούς» [ 6 ] Θεάνθρωπος Χριστός διερευνά τα (αυθόρμητα) ‘αντανακλαστικά’ των ψυχών μας μπροστά σε καταστάσεις ατομικής ή οικογενειακής δυστυχίας…!Αναζητά: αν και κατά πόσο ‘αγγίζεται’ σπλαχνικά η καρδιά μας, στην θέα της περιρρέουσας αλήθειας… των “φτωχών και καταφρονεμένων” της ζωής!
«Δωρεάν ελάβετε… δωρεάν δότε!…» (Ματθ. 10, 8)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Δωρεάν ελεηθήκατε… δωρεάν και ελεήστε…!
Η σπλαχνική ελεημοσύνη… ‘απηχεί’ μια ακατανόητη ‘απηχησιμότητα’ στα ευήκοα ‘αυτιά’ του Θεού! Αν και ως πράξη αγάπης απευθύνεται στους ανθρώπους, όμως επειδή διενεργείται ‘Χριστο-κεντρικά’ (δηλ. προσφέρεται ΣΤΟΥΣ ανθρώπους, αλλά ΓΙΑ τον Χριστό) ‘επιστρέφει’ και πάλι σ’ εμάς που την διενεργούμε! Κι’ αυτό είναι εύκολα διακριτό, από το γεγονός ότι αμέσως μετά από κάθε καρδιακή μας ‘εκταμίευση’ ελέους σε πλάσματα αναγκεμένα, νοιώθουμε την καρδιά μας να ξεχειλίζει από μια αίσθηση πρωτόγνωρη. Μια ‘άγνωστης προέλευσης’ αγαλλίαση και ευφροσύνη… ασύγκριτα μεγαλύτερη από εκείνη που αισθάνεται ο αποδέκτης της σπλαχνικής χειρονομίας μας!
«ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ εκ θανάτου ρύεται τον άνθρωπον… και αποκαθαριεί πάσαν αμαρτίαν!» (Τωβίτ: 12, 8).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Η Ελεημοσύνη σώζει τον άνθρωπο από τον θάνατο… και καθαρίζει κάθε πνευματικό ρύπο της ψυχής του!
Η άπειρη Πλαστουργική Αγάπη του Θεού μας, ευδοκεί… ώστε ανάμεσα σε όλα τα έμψυχα πλάσματά Του να υπάρχει μια αδιάκοπη και αμφίδρομη ‘αλληλεπίδραση ευσπλαγχνίας’…! Έτσι, την ίδια στιγμή που δείχνουμε έλεος και συμπόνοια σε αναγκεμένα πλάσματα του Θεού… θεμελιώνουμε το ‘δικό μας δικαίωμα’ να ελεηθούμε, ανταποδοτικά, από τον Θεό κι’ εμείς οι ίδιοι! Η άλλη κρυφή δύναμη της Ελεημοσύνης… να μετατρέπει σε ‘παράδεισο’ την καρδιά του ανθρώπου που σπλαχνίζεται και ελεεί τους αναγκεμένους γύρω του, έγκειται στο ότι ‘υποχρεώνει’ κατά έναν τρόπο ‘δανειοδοτικά’ [ 7 ] τον ίδιο τον Θεό, ‘εξαναγκάζοντάς’ Τον σε μυριοπλάσια ανταποδοτικότητα…!
«Πάσας τα αδικίας σου εν ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΑΙΣ λύτρωσαι… ίνα επιείκεια δοθή σοι παρά Θεού!» (Δανιήλ: 4, 27)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Λύτρωσε την ψυχή σου με την Ελεημοσύνη, από όλες τις αμαρτίες που σε κρατούν αιχμάλωτο… για να βρεις τον Θεό επιεική απέναντί σου!
Πέραν όλων αυτών, η άρρητη Ευσπλαχνία του Θεού μας, ευδόκησε και ευδοκεί… ώστε, το κατ’ εξοχήν ευεργετικό αποτέλεσμα της Ελεημοσύνης να εντοπίζεται σε κάτι άλλο, ιδιαίτερο και μοναδικό! Η δύναμη να ευσπλαχνίας να λυτρώνει -με την Θεία Χάρη- από την φρικτή κόλαση της ασπλαγχνίας… ψυχές που πέρασαν στην ‘αντίπερα όχθη’ της άλλης ζωής, ενώ ήταν ακόμα πνευματικά απροετοίμαστες… και συνειδησιακά-ενοχικά υπερχρεωμένες…! Ό,τι δεν έκαναν οι ίδιοι για την σωτηρία των ψυχών τους, όταν βρίσκονταν στην γη αυτοί οι δυστυχείς, και έφυγαν για την αιωνιότητα επιβαρυμένοι και αμετανόητοι… μπορούν να το διενεργήσουν/διεκπεραιώσουν αναδρομικά, με ελεημοσύνες για λογαριασμό τους, οι οικείοι… που άφησαν πίσω τους!
«Πυρ φλογιζόμενον αποσβέσει ύδωρ… και ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ εξιλάσεται αμαρτίας…» (Σοφία Σειράχ: 3, 30)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Την φυσική φωτιά την σβήνει το νερό… και την μεταφυσική πυρά των φλογισμένων από τις αμαρτίες συνειδήσεων, την αποσβήνει η Ελεημοσύνη…
Υπάρχει, άραγε, φάρμακο… γι’ αυτή την (ανθρωπίνως ανίατη) ασθένεια της ‘λιθοκαρδίας’…;! [ 8 ] Ω, ναι, υπάρχει… και φάρμακο και θεραπεία, που διενεργεί εντός μας η Χάρη του Θεού! Το φάρμακο είναι το σπλαχνικό Έλεος… που θεραπεύει σιγά-σιγά την ασπλαχνία της καρδιάς μας! Όμως, η πλήρης θεραπεία μας από την νόσο της σκληροκαρδίας… δεν επιτυγχάνεται αμέσως και με τρόπο ‘μαγικό’. Όπως ένα κακοφορμισμένο τραύμα είναι αδύνατο να θεραπευθεί εντελώς με μια απλή νοσηλευτική φροντίδα. Πρέπει να ασκηθεί η ψυχή μας στην ‘σπλαχνική περίπτυξη’ κάθε αναγκεμένου πλάσματος, έως να μάθει να σπλαχνίζεται φυσικά, με αυθόρμητη ελεημονητική ευσπλαχνία!
«Δεήθητι τω Θεώ περί των αμαρτιών σου… εν ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΑΙΣ…!» (Δαν. 4, 27).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Παρακάλεσε τον Θεό για την συγχώρηση των αμαρτιών σου… πραγματοποιώντας ελεημοσύνες σε αναγκεμένα πλάσματά Του!
Το ‘μυστικό’ για να ‘μεθύσει’ η καρδιά από την γλύκα του σπλαχνικού Ελέους… που μεταμορφώνει την ύπαρξή μας σε επίγειο παράδεισο, είναι: να θεωρήσουμε την Αρετή της Ελεημοσύνης ως ‘μέγα δικαίωμα’… και όχι ως ‘ελάχιστη υποχρέωσή’ μας! Γιατί, αν την εκλάβουμε ως ‘ψυχαναγκαστική υποχρέωση’ που απορρέει από την ‘θρησκευτική’ μας ιδιότητα, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να την αγαπήσουμε αβίαστα… όσο της αξίζει πραγματικά, και ποτέ δεν θα γευθούμε την ‘παραδείσια αλλοίωση’ που επιφέρει στην ψυχή μας! Αλλ’ ούτε θα την αξιοποιήσουμε ποτέ ως ‘Πρέσβειρα’… υπερασπιστική της αθλιότητάς μας, μπροστά στο αδυσώπητο Κριτήριο του Θεού…! [ 9 ]
Ένας ΚΑΚΟγηρος…
από το Άγιο Βουνό των ΚΑΛΟγήρων.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] «Ελεημοσύνη είναι… να φλέγεται η καρδιά σου σπλαχνικά, για όλη την έμψυχη -λογική και άλογη- Δημιουργία του Θεού! Ελεήμων είναι… μια καρδιά πυρπολημένη από αγάπη για ολόκληρη την κτίση: για τους ανθρώπους, για τα πουλιά, για τα ζώα, για τα φυτά, ακόμα και για τους δαίμονες… και για όλα, όσα λογικά ή άλογα υπάρχουν. Στην θέα της πάσχουσας κτίσης… τα μάτια της σπλαχνικής καρδιάς εκβλύζουν άφθονα δάκρυα. Με το σπλαχνικό έλεος και την ψυχική συμπόνια που συνέχει την ελεήμονα καρδία, αυτή δεν μπορεί ν’ αντέξει να ακούσει… ή να δει ή να νοιώσει αδιάφορα κάθε οδύνη ή θλίψη ή στέρηση σε οποιοδήποτε λογικό ή άλογο πλάσμα του Θεού. Για τον λόγο αυτό, μια τέτοια σπλαχνική καρδιά αναπέμπει διαρκώς στον Χριστό προσευχή θερμή και καυτά δάκρυα… ακόμα και για τα άλογα θηρία, και για τους εχθρούς της αλήθειας, και για εκείνους που τυχόν την παραπίκραναν και έβλαψαν και αδίκησαν! Να λάβουν όλοι έλεος από τον Θεό και να σωθούν…» (Αββά Ισαάκ του Σύρου: Ευρεθέντα Ασκητικά, λόγος 81).
[ 2 ] «Συνίστησι δε την Εαυτού αγάπην εις ημάς ο Θεός, ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών, Χριστός υπέρ ημών απέθανεν!…» (Ρωμ. 5, 8)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο Θεός, παραβλέποντας την ‘αξιοκρατική’ δεοντολογία της συμβατικής αγάπης των ανθρώπων (που περιπτύσσονται μόνο όσους την ‘αξίζουν’…) έδειξε την αντισυμβατική δική Του Πατρική Αγάπη: γιατί, ενώ ζούσαμε ακόμα μέσα στην αμαρτία, ο Χριστός έδωσε την ζωή Του για εμάς!
[ Σημείωση: Προ ετών, είχα διαβάσει κάπου στο διαδίκτυο την θλιμμένη ‘ανάρτηση’ ενός ναρκομανούς, που ‘άγγιξε’ βαθιά την ψυχή μου! Ο τραγικός αυτός νέος είχε κατορθώσει να απο-εθισθεί για ένα διάστημα από τις ουσίες, οπότε και οι γονείς του τον δέχτηκαν πίσω και τον συμπαραστάθηκαν. Όταν, όμως, μετά από καιρό ξανακύλησε στην χρήση, οι οικείοι του τον αρνήθηκαν οριστικά. Και τότε, στην απόγνωσή του, έβγαλε ως σπαρακτικό ‘λυγμό’ μέσα από την ‘αιμορραγική’ καρδιά του, αυτή την φράση της ανάρτησης: «Αγάπα με όταν το ΑΞΙΖΩ λιγότερο… γιατί τότε το ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ περισσότερο!…» !!! ]
[ 3 ] «Ανοίξαντός Σου (Κύριε) την χείρα, τα σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος. Αποστρέψαντος δε Σου το πρόσωπον ταραχθήσονται. Αντανελείς το πνεύμα αυτών και εκλείψουσιν, και εις τον χουν αυτών επιστρέψουσιν…»! (Ψαλμ. 103, 28-29)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αν ανοίξεις τα χέρια Σου, Ουράνιε Πατέρα, τα σύμπαντα θα πλημμυρίσουν από ευλογία…! Αν γυρίσεις με αποστροφή αλλού το πρόσωπό Σου, θα διασαλευθούν…! Αν ανακαλέσεις την πνοή των πλασμάτων Σου, θα πεθάνουν αυτοστιγμεί… και θα επιστρέψουν στην χοϊκή αφετηρία τους…!
[ 4 ] Στην Ευαγγελική παραβολή των “μυρίων ταλάντων” βλέπουμε, από την μια την συγχωρητική ευσπλαχνία του Θεού… κι’ από την άλλη την αγνώμονα ασπλαχνία του ανθρώπου! Στην περικοπή, εμφανίζεται ένας δούλος καταχρεωμένος στον άρχοντα του τόπου. Ο άρχοντας, καμπτώμενος σπλαχνικά στις ικεσίες του δούλου, διαγράφει το χρέος και τον ελευθερώνει. Ο ελεημένος δούλος, επιστρέφοντας στο σπίτι του συναντά έναν σύνδουλό του, που του όφειλε ένα μικροποσό… σε σύγκριση με το υπέρογκο χρέος που του χάρισε ο βασιλιάς. Απαιτεί σκληρόκαρδα την εξόφληση του ελάχιστου χρέους… και στην αδυναμία του οφειλέτη να του το επιστρέψει, τον αρπάζει βίαια και τον κλείνει στην φυλακή. Βλέποντας οι άλλοι υπηρέτες όσα έγιναν, ενημέρωσαν στεναχωρημένοι τον βασιλιά. Εκείνος, αγανακτισμένος, κάλεσε με την σειρά του τον αγνώμονα και άσπλαχνο δούλο… στον οποίο είχε δείξει τόση συμπόνια και συγχώρεση, και πριν τον τιμωρήσει αυστηρά για την αγνωμοσύνη και ασπλαχνία που έδειξε, του είπε: «Δούλε πονηρέ, σε ελέησα και σου χάρισα όλο εκείνο το τεράστιο χρέος, γιατί σε λυπήθηκα! Γιατί εσύ δεν σπλαχνίστηκες τον σύνδουλό σου, χαρίζοντάς του το μικροχρέος που σου οφείλει…;!». (Ματθ. 18, 23-35)
[ 5 ] «Ο σπείρων φειδομένως… φειδομένως και θερίσει, και ο σπείρων επ’ ευλογίαις… επ’ ευλογίαις και θερίσει!…» (Β΄ Κορινθ. 9, 6)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ο άνθρωπος που ‘σπέρνει’ φειδωλά (μικρόψυχα) το έλεος στο χωράφι της ευσπλαχνίας, ομοίως περιορισμένα θα θερίσει! Ενώ εκείνος που σκορπίζει απλόχερα (μεγαλόψυχα) τους ‘σπόρους’ της ελεημοσύνης… θα απολαύσει υπερπολλαπλάσια σοδειά αιώνιας καρποφορίας και ανταπόδοσης!
[ 6 ] «Εγώ ειμί ο ερευνών νεφρούς και καρδίας… και δώσω υμίν κατά τα έργα υμών!» (Αποκάλ. 2, 23).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Εγώ ο Θεός, είμαι Εκείνος που διερευνά κρυφιογνωστικά κάθε ψυχονοητικό ‘σκίρτημα’ του ανθρώπου (απόκρυφο, όπως η νεφρική και η καρδιακή λειτουργία…) και θα σας ανταποδώσω σύμφωνα με τα έργα σας!
[ 7 ] «Δανείζει τω Θεώ… ο ΕΛΕΩΝ πτωχόν!» (Ψαλμ. 19, 17).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Καθιστά αιώνιο οφειλέτη δανεισμού τον Θεό, εκείνος που ελεεί σπλαχνικά -σε αυτόν τον κόσμο- κάθε αναγκεμένο άνθρωπο…
[ 8 ] «Και δώσω αυτοίς καρδίαν ετέραν, και πνεύμα καινόν δώσω εν αυτοίς. Και εκσπάσω την καρδίαν την λιθίνην εκ της σαρκός αυτών, και δώσω αυτοίς καρδίαν σαρκίνην…» (Ιεζεκ. 11, 19)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Θα δώσω (ως Θεός) σ’ εκείνους που το θέλουν και το ζητούν, άλλη καρδιά και καινούριο πνεύμα. Θα θρυμματίσω και θ’ αντικαταστήσω την πέτρινη κι’ αναίσθητη καρδιά τους με άλλη, από σάρκα κι’ ευαισθησία…
[ 9 ] Ο Άγιος Παΐσιος o Aγιορείτης συνήθιζε να λέει: «Οι σπλαχνικές Ελεημοσύνες που διενεργούμε -ταπεινά και αφιλένδεικτα- εδώ στην γη, υπέρ των ενδεών αδελφών μας, θα γίνουν οι καλύτεροι “δικηγόροι υπερασπίσεώς” μας εκεί, στο Κριτήριο της μέλλουσας Κρίσης του Θεού…»!
